Waarom niks aan je benen werkt en wat er wél gebeurt onder je huid

Je hebt het geborsteld, gesmeerd, gesport en weggedieet. Het kwam altijd terug. Dat ligt niet aan jou. Het ligt aan iets wat niemand je heeft verteld.

Ik wil beginnen met de la in mijn badkamer. Want daar begon het bij mij.

In die la ligt een droogborstel. Een pot crème, half op. Een scrub met cafeïne erin. En een massageroller die ik precies één keer heb gebruikt. Alles in die la heeft ooit gewerkt. Dat is het gekke. Ik heb ze niet weggelegd omdat ze niks deden. Ik heb ze weggelegd omdat ik ze niet volhield.

 

En al die tijd dacht ik dat dat aan mij lag.

Je hebt het waarschijnlijk ook geprobeerd

Meer water drinken. Suiker schrappen. Squats. Die dure bodylotion. Zelfbruiner om het te verstoppen op het strand. Misschien zelfs een keer een behandeling bij een specialiste.

En het patroon is elke keer hetzelfde. Het helpt een beetje. En zodra je stopt, is het terug.

“Als ik ermee stop, is het zo weer terug. Ik moet het echt weer eens oppakken.”

Ik ben op fora gaan lezen, geen reclamepagina’s, gewoon vrouwen onder elkaar, en overal las ik diezelfde zin. Altijd met datzelfde schuldige toontje. Alsof wij het probleem zijn.

Maar toen ik uitzocht hoe het echt zit, bleek er iets heel anders aan de hand.

Eerst dit: het gaat niet over vet

In 1978 hebben twee Duitse artsen, Nürnberger en Müller, ruim honderd lichamen onderzocht. En ze vonden iets simpels.

 

Onder je huid zit vet in kleine vakjes. Die vakjes worden gescheiden door wandjes van bindweefsel. Bij mannen kruisen die wandjes schuin door elkaar heen, als een hek. Bij vrouwen staan ze rechtop, als palen naast elkaar.

Daarom kan bij vrouwen het vet er tussenuit omhoog duwen, en bij mannen niet. Daarom heeft bijna elke vrouw dit. Ook slanke vrouwen, ook vrouwen die veel sporten.

 

Dus al die keren dat iemand zei dat je een paar kilo eraf moest doen: die had het gewoon mis. Niet qua toon. Feitelijk mis.

Het heeft niets met je gewicht te maken. Dat heeft het nooit gehad.

En dit is het stuk waar ik stil van werd

Tussen die vakjes moet vocht en afvalstof worden afgevoerd. Dat doet je lymfestelsel.

 

Je lymfestelsel heeft geen pomp.

Lees dat nog even. Je bloed heeft een hart. Dat klopt dag en nacht door, ook als je slaapt, ook als je niks doet. 

 

Je lymfe heeft niets. Geen hart, geen motor.

 

Lymfe komt alleen in beweging als een spier erin knijpt, of als er van buitenaf op geduwd wordt. Verder blijft het gewoon staan. En je benen zitten het verst weg van alles, daar gaat het het allertraagst.

Waarom alles wat je probeerde terugkwam:
Droogborstelen werkt omdat je van buitenaf duwt. Sporten helpt omdat je spieren knijpen. En allebei komt terug zodra je stopt, want er is geen pomp die het overneemt. Al die jaren was jij zelf de pomp.

Elke oplossing die je ooit kreeg, werkte alleen zolang jíj hem aandreef. Twintig minuten per dag. Elke dag. De rest van je leven.

Je bent niet gestopt omdat je geen doorzettingsvermogen hebt. Je bent gestopt omdat iemand je vroeg om levenslang een pomp te zijn, naast je werk, je gezin en alles waar je al voor zorgt.

Dit wisten ze in 1932 al

Een Deense arts, Emil Vodder, en zijn vrouw Estrid begonnen in 1932 een praktijk in Cannes. Zij ontdekten dat je met heel lichte, gerichte druk lymfevocht in beweging kunt krijgen. In 1936 presenteerden ze het in Parijs. Het heet manuele lymfedrainage.

 

Dat is nooit weerlegd. Ziekenhuizen gebruiken het vandaag nog steeds. Negentig jaar lang ligt de techniek voor stilstaand lymfevocht dus gewoon op de plank in de geneeskunde, terwijl in de winkel alleen potjes crème stonden.

En waarom er een apparaat voor bestaat

In 1986 kreeg een Franse ingenieur, Louis-Paul Guitay, een auto-ongeluk. Hij hield er zwaar littekenweefsel aan over en moest maandenlang naar de fysiotherapeut, die dat weefsel met de hand losmaakte: knijpen, rollen, optillen.

 

Hij dacht als ingenieur: dit kan een machine consequenter dan een mens. Dus bouwde hij er een. Het werkte voor zijn littekens en de behandelaars zagen dat de huid er ook gladder van werd. Zo werd het per ongeluk een schoonheidsbehandeling. Salons vragen er nu rond de €450 voor, voor zes sessies.

 

Hij bouwde die machine om precies één reden: omdat handen het niet volhouden. Precies het probleem waar jij en ik tegenaan lopen.

Wat de CelluTone doet

De CelluTone brengt datzelfde principe naar je eigen bank. Het is een apparaat voor thuis dat drie dingen combineert:

  • Cupping (zuigkracht) Tilt de huid op, in plaats van erop te duwen. Dit is de beweging van buitenaf die je lymfe niet zelf kan maken.
  • Warmte Maakt het weefsel soepel en zorgt dat de behandeling prettig voelt.
  • Massage Bewerkt de huid gericht, op de plekken die jij kiest.

Je doet het zittend. Tien minuten, bijvoorbeeld ‘s avonds op de bank. Je hoeft er geen zin in te hebben en je hoeft er geen tijd voor vrij te maken die je niet hebt. Je zit toch al.

 

Dat is het verschil met alles wat in mijn la ligt. Bij dit apparaat ben ik niet de pomp. Ik zit, en het apparaat beweegt.

Veel vrouwen merken dat hun benen er warm en lichter van worden en dat de huid na verloop van tijd gladder aanvoelt. Hoe snel dat gaat, verschilt per persoon en dat vertellen we je eerlijk.

Als jij ook zo’n la hebt, met halfvolle potjes en een borstel die je “weer eens moet oppakken”: het lag niet aan jou. Niemand heeft je verteld dat er geen pomp is. Je hebt alleen nooit iets gekregen dat past bij het leven dat je echt hebt.

Ik wil de CelluTone proberen